De zee onthult niets aan wie niet durft te varen.

De eerste keer dat ik voet aan dek zette op een schip in Orpalust, dacht ik dat ik precies wist wat me te wachten stond. Ik had de kaart bestudeerd, de havens uitgestippeld, de te verwachten wind berekend voor de eerste drie dagen van de reis. Tegen de avond van de eerste dag was al die planning waardeloos geworden, en dat was precies het moment waarop ik begreep waarom deze wereld zo lang mijn aandacht heeft vastgehouden.

Orpalust doet geen moeite om je gerust te stellen. De wind waait niet volgens een vast patroon, de stormen kondigen zich aan met tekenen die je moet leren lezen in plaats van een waarschuwing op het scherm, en de handelsroutes die winstgevend zijn, zijn dat vaak alleen omdat iemand anders de moeite heeft genomen ze eerst te verkennen. Er is geen enkele garantie ingebouwd — alleen een wereld die precies zo onvoorspelbaar is als de zee waarnaar hij is vernoemd, en een schip dat je zelf moet leren kennen om het levend weer aan wal te brengen.

Wat mij het meest is bijgebleven, is hoe weinig het spel je vertelt, en hoeveel je daardoor zelf leert onthouden. Na verloop van tijd ken je niet de route naar een haven omdat het spel je een lijn op de kaart tekent, maar omdat je je nog herinnert hoe de kustlijn eruitzag toen je er de vorige keer voorbij voer, in een storm, met een half leeg ruim en een bemanning die begon te twijfelen of je de juiste koers had gekozen.

— Kapitein Adriaan de Roy, drie seizoenen aan boord